کیست آن کس که درآن غائله ها غوغا کرد؟

سینـــــــه را عاطفه را ،حوصله را دریا کرد؟

 

کیست آن کس که درآن بسترتوفان زده ،گرم

روشـــنای تــــــن خود سد شب یـــلدا کرد؟

 

کیست آن مرد که درجنگ مسلمانی و کفر

صــد گره ازسرمـــــردان مسلــــمان واکرد؟

 

کیست مردی که به حق خواهی یک فرد یهود

ازســــــرعـــــدل چنان محکمه ای برپا کرد؟

 

تــا ندانند چـــه می گوید واندوهش چیست

چـــــاه را همـــدم خود ازستـــــــم دنیا کرد

 

گفت با چاه غم خویش وبه یک دوست نگفت

تــــامگرفتـــــنه نخیزد ،غـــم خود را تا کرد

 

این علی کیست که فرمان تو مولایش کرد

ای خــــــدا "در" مرا دوســـت کجا پیدا کرد

 

خوب بوده ست علی ،خوب که پیغمبرما

همسرش ،دخترخود- فاطمه ی زهرا - کرد

 

معنی زاده شـــــدن دردل کعبه کم نیست

یعنـــــی ازروز ازل رو به سوی یکـــتا کرد

 

گشـــت مولای هـــمه تا نشود دور،کسی

کو؟ کدام است که این مسئله را حاشا کرد 

 

ما چرا این همه صد فرقه وصد قوم شدیم

بــــازابـــلیس رگ خـــواب که را پیدا کرد؟

 

روضه ی دوست نه با قتل پرستنده ی اوست

بایــــــد افـــــــکار پریشان شده را احیا کرد

 

ما همه قطره ای ازچشمه ی جوشان شده ایم

باید این چشمه ی جاری شده را دریا کرد

 

شیعه وشافعی و حنبلی ازیک جنس اند

باید آن فرقه ی بدعت زده را رسوا کرد

 

دست ما بسته ویا باز ، خداوند یکی است

کعبه مارا همه درسینه ی گرمش جا کرد

 

 

 

 

علی (ع) 2

 

آمدعلی که محوجلال محمداست

خورشید چشم های زلال محمداست

اوبــــرگ آخـــــرگـــلزاردیــــن نبود

اواولین شکوفه ی آل محمداست

*

روئیدوسبزگشت وشکوفا کسی ندید

با عشق خیمه زد به ثریا کسی ندید

باتاروپودبنت اسد،انسجــــام یافت

ازکعبه پانــــــهادبه دنیا کسی ندید

اوبــــــاب علم بود ومحمددیـــارعلم

بی اوسفربه پهنه ی دریا کسی ندید

وقتی که چشم ها همه درزیرمانده بود

صدباردست برد به بالا کسی ندید

بسیارظلم دید به زهرای خود نگفت

جزچاه عمق غصه ی مولاکسی ندید

درخلوت رکوع ،نگین بذل می نمود

درغزوه می درید شکم ها کسی ندید

وقتی قریش خواب جدال رسول داشت

خوابید توی بسـتردریا کسی نـــدیـــد

وقتی رسول رفت کسی بیعتش نکرد

وقتی که ماند، یکه وتنها کسی نــدید

می دید یاوران همه سرمست مسندند

حــرفی نـزد به ام ابــیـها کسی نـدید

می رفت سوی مسجد ومی دید می رود

بی ذوالفقاردرشب یلدا کسی ندید

برفرق اونشست سرانجام تیغ ظلم

آتش گرفت کلبه ی زهرا کسی ندید

درخون که غوطه خورد تن زخم خورده اش

آزرده بــــود ازهمــــه ی ما کسی ندید

آباده -1377 

 

 

امام حسین

امام حسین

ندیدمش ونبودم

اما

درکربلا اگربودم

             درخیمه با لبان تشنه نمی ماندم

این روزها که سیرابم

           قطره ای به لب خشک کودکی نمی پاشم

چگونه می توانستم

          آن روزها

          مشک را به دوش بکشم

         ودرتیرباران کوفیان

                                     به جستجوی آب بشتابم؟

چگونه می توانستم

                        دست ها را ببینم

                که می افتند

                وبه کودکان حسین آب برسانم ؟

نمی توانستم

نبودم

اما اگربودم

       به یقین درخیمه ی خودی

                       " قاتل حسین بن علی" بودم

                                                      کنگان -1379

نیـــنوا رفته ونــوا مانـــــده

بــــرزمین داغ کربــلا مانده

ازقیام حسین وآن همه خون

جنگ قدرت میان ما مانده

*

حسین برکفرعرصه تنگ می کرد

سپاه کوفیان را لنگ می کرد

به جان هم چرا افتاده این قوم

حسین با دشمنانش جنگ می کرد

*

حسین تشنه نگاه نــهرمی کرد

دلش را چشمه سارزهر می کرد

حسین هم مثل ما مردم جفا دید

مــگراو با خـــدایش قهرمی کرد