شعربا گویش کنگانی(استان بوشهر)-زن-

 

شـــریک قـــــاتخ ونـــون جوت بید

رفــــیق وهـــــمدم روزوشوت بید

 

اگــــه پاویبیدی اوهم دمــــات بی

تـــماته می زدی اوتـــــی اوت بید

 

ســــحرازخو بـــــلندویبیدمی رفت

بسی می کردبزاخوش پی گوت بید

 

می اومد خســـه ازکه با دومن خار

تشی می کرد که توازتش توت بید

 

نه آخــــی می شنیدی تو نه اوخی

شـــــوم خوشحال بالشت خوت بید

 

زنی چن سال می گم که یکیشون

سی تو هم کهنه بی هم زن نوت بید

 

کـــــجا بی خونه های رنگ و وارنگ

آســـانسور تـــو تنها هیلــــــوت بید

 

زن نـــــازک نـــــــارنجی یا پری بی

ویـــــــا وختی فقط تو خو شوت بید

 

ســــوارخـــــربه هرجا می رسیدی

وتـــنها جیره بندی " گی گو "ت بـید

 

چـــــه قد خوشمزه بــی او توحبانه

هـــــزارتا چش دمی مشک دوت بید

 

ای قـــد پــــل خورد آدم یک نفر هم

نــگف کـــم نون تو یــــــا که اوت بید

 

 

شعربا گویش بردخونی(استان بوشهر)-تش می گرت-

دل مــی گرت اززندگی ، دل می گرت هررو شـــــوا

تش می گرت معکاییشیت هرچی که مم میت ازخدا

صب تا پسین تک دو بزه  ، بــر ای بره بـــر او بــره

شــــو بازبـــارت بارتن ،لنگــــات درازن تو هــــــــــوا

ات میت همیشه خوش بشی هیچت نمیشان هاکنی

یـــک رو دلـــــت زن می کشت ،یک رو دلت پیل وپلا

ات گ کـــرشی ام نمیت تـــا کنگ لیـــــتم ام هسن

خــــیلی دلت صافن، اما کـــاکـــــــا کمی شی پات بپا

خوت می شری شپ می زنی می شی هوای میلسی

تــــــف مــــی کنن تو صورتت یعنی که بوش گندن گنا

چـــــاکــــن همه کلـــــوناشو ولتــــــربســــاط منکلن

می شـــــی تو خونت می نخی با مشتی درد بی دوا

امــــرو اگــــه کـــــارت گرت ،شکر خـــدا هاکو رفیک

انـــــدیم که نایـــی باکـــی نی او خوش بزرگن تا سوا

                                                                     زمستان ۷۹