غروب آمدکسی دلتنگ مــــــانده         نگاهی درنگاه سنگ مانـــــده


شتابان جاده ها درپشت سرماند        هنوزازراه صدفرسنگ مانــــده


نشانی نیـــــست ازبـــــیداد آواز          شکوه درد درآهنگ مانــــــــده


همـــــــه رفتند تاآن سوی آفاق           کسی دراین بیابان لنگ مانده


نزدزخمی به روحم تارخسته             دودستم بی قرار چنگ مانـــده


سرم تا دست های تو نیایند             به روی تیغ های سنگ مانــده


                                                            ثابت-کرمانشاه-۱۳۷۶